Blog PL

„Wiktor, słyszysz mnie? Wiktor, pora się obudzić! Już po wszystkim. Podniebienie zostało przeszczepione.” Usłyszałem to, ale nie mogłem otworzyć oczu. Trwało to chwilę, ale nie bardzo wiedziałem co się wokół mnie dzieje. Mój umysł nie pracował, słowa zlewały się ze sobą, a otwarcie oczu i rozejrzenie się wokół graniczyły z cudem. W końcu udało mi się spojrzeć na panią doktor anestezjolog, która stała po lewej stronie mojego łóżka. „Jesteś już po operacji, wszystko jest dobrze. Zostawiliśmy rurkę w nosie do oddychania, żeby zabezpieczyć się przed problemami.” Moja prawa ręka powędrowała instynktownie do mojej szyi. To był wysiłek, na który moje ciało nie było gotowe. Moja ręka dotknęła szyi i wtedy wszystkie siły mnie opuściły. „Nie masz tracheotomii, nie było potrzeby” – uspokoiła mnie pani doktor – „Teraz powiedz mi swoje imię i nazwisko.” Odpowiedziałem: „Wiktor Mryka” i zamarłem – mój głos. Co to było??? Przecież to nie brzmi jak ja! Poza tym ledwo mogłem wypowiedzieć jakiekolwiek słowa. Moje wargi, buzia, gardło – nic nie działało! Wtedy lekarka powiedziała: „Spróbuj przełknąć ślinę.” Nie mogłem! Inaczej, odruch działał (i chyba właśnie o to lekarzom chodziło) ale większość śliny została mi w ustach. „Na razie będziesz miał problemy żeby to połykać, w końcu w gardle masz dwie rurki – sondę do karmienia i drugą do oddychania. Tą drugą wyjmiemy jutro, sonda zostanie na tydzień.” Te słowa już zaczynały mi się rozmywać, energii wystarczyło mi tylko na te kilka minut. Oczy dosłownie same mi się zamykały. „Operacja trwała 8 godzin. Odpocznij teraz. Zostaniesz na OIOM-ie do jutra rana. Później wrócisz na oddział.” I odpłynąłem. Obudziłem się kilka razy. Raz żeby zwymiotować, raz bo była burza w nocy i grzmot wyrwał mnie z amoku na moment (swoją drogą burza musiała być wtedy potężna, że było ją aż tak słychać), raz bo aparatura nieustannie pikała buczała, a jeden z pacjentów miał jakiś problem i pojawiły się anomalie, raz nad ranem kiedy pielęgniarki przyszły mnie umyć. Jejku, jaki to jest wstyd, jak ty nie możesz zrobić dosłownie nic, bo nie masz siły i dwie panie muszą cię myć, podnosić i obracać. Pomimo tego, że starałem się im pomóc najbardziej jak mogłem, to i tak była to minimalna pomoc. Wtedy też zorientowałem się, że jestem obśliniony, zakrwawiony i spocony. To był dramat. Czułem się tak bezsilny i tak zawstydzony, że myślałem że nic gorszego już wydarzyć się nie może. Oczywiście myliłem się ogromnie. Co ważne, muszę zaznaczyć, że pielęgniarki były bardzo miłe i uczynne i absolutnie nie dały mi żadnego powodu, żebym miał się czuć niekomfortowo. To niby nic wielkiego, ale to była ogromna ulga. Przez następne godziny leżałem po prostu i słuchałem rytmicznego pikania aparatury. Było nas tam chyba ośmiu pacjentów na OIOM-ie i zewsząd dobiegały te odgłosy. Wiem, że wtedy właściwie nie myślałem, nie byłem w stanie, nie mogłem, nie dało się. Leżałem i tępo patrzyłem w sufit albo w ścianę. Jedyne o co się modliłem, to żeby nikt tam nie miał zapaści i żadnemu pacjentowi nic się nie stało. W końcu przyszedł lekarz i oznajmił, że już wyjmie tą rurkę z mojego nosa, bo już nie potrzebuję dodatkowego tlenu i będzie mi tak znacznie wygodniej. Czego nie wiedziałem to fakt, że tą rurkę po prostu się ciągnie i ja doskonale mogłem poczuć jak ona wychodzi z mojego gardła, przechodzi przez cały nos i w końcu z niego wychodzi. Trwa to kilka sekund, ale wtedy dla mnie była to wieczność, w której musiałem walczyć z moim odruchem wymiotnym. Po jakimś czasie przyszły pielęgniarki, które zabrały mnie na oddział. Po operacji cały ten czas spędzałem na łóżku i tak też wracałem na oddział. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem po przyjeździe na oddział, było zwymiotowanie tego, co jeszcze było w moim wnętrzu. Jak to skwitowali lekarz i pielęgniarki, była to krwista wydzielina i dobrze, że ją zwróciłem. Faktycznie, od razu poczułem się lepiej… szkoda, że nie. W momencie, gdy było już po wszystkim i lekarz stwierdził, że nic więcej mi się nie przydarzy, to powiedział, że powinienem odpocząć a zjeść będę mógł dopiero kolejnego dnia. „Zjeść” bo jedzenie przez najbliższy czas miało być dostarczane do mojego żołądka przez rurkę! Ułożono mnie w takiej półsiedzącej pozycji, żeby z jednej strony było wygodnie, a z drugiej leżałem już całą dobę, więc zmiana pozycji była pożądana. I tak zostałem w sali sam. Mój poprzedni „współlokator” opuścił już szpital, a kolejny miał być przyjęty następnego dnia. To oznaczało samotność. Po wyjściu personelu, jedyne co zrobiłem to napisanie wiadomości do rodziców, że wróciłem na oddział i żyję. To było jakoś po południu koło 15:00 może. Pod wieczór przyszła pani pielęgniarka z lekami i zastrzykami. Każdego dnia było tego mnóstwo. Zastrzyki do brzucha, w ramię i do wkłucia centralnego. Do tego dwie kroplówki – jedna przeciwbólowa i jedna z antybiotykiem. Te kilka minut to była jedyna interakcja z człowiekiem jaką miałem tego wieczoru. Poza tym byłem sam. Ja i moja głowa. Wtedy zaczęła się najdłuższa noc mojego życia. Bardzo szybko okazało się, że nie mogę się położyć, bo czułem rurkę w moim gardle, a wydzielina z mojego nosa spływała mi właśnie do gardła. Moje zatoki były kompletnie zatkane, a lepiej było kiedy jednak ta wydzielina (mocno krwista) wypływała jednak na zewnątrz. Zacząłem też „czuć” swoje nowe podniebienie. I przeszkadzało mi wtedy niemiłosiernie. Przeszczep to coś nowego, coś czego twój umysł na razie nie rozumie. Mój na pewno nie rozumiał. Szybko okazało się, że moja pozycja w łóżku tej nocy miał być bardzo niewygodna. Nie mogłem leżeć, siedzieć było niewygodnie. Próbowałem spać, ale w głowie zaczęły mi kołatać różne myśli. Wreszcie mój umysł nie był już otumaniony różnymi lekami i zacząłem nad wszystkim myśleć. Spróbowałem mówić na głos do siebie i mój głos brzmiał fatalnie. Do tego każde wypowiadane słowo męczyło mnie do reszty. Z nosa leciała krew, z ust ślina. Tak dopiero wtedy zacząłem zauważać, że się ślinię, bo do cholery nie umiałem jej połknąć! CO ONI MI ZROBILI?! Nie mogę otworzyć buzi, nie mogę połknąć śliny, mój głos jest okropny, męczy mnie każde słowo, w nosie mam rurkę, w ranie na nodze mam drenaż, no i jeszcze cewnik… wiadomo gdzie. Przecież to głupie! Ja jestem młody! Mam 23 lata!!! Ja miałem w tym momencie zwiedzać świat, kończyć studia za chwilę, szukać pracy, zarabiać pieniądze, żyć na całego. Ale nie, ja leżałem w szpitalu, ledwie żywy, krew kapała mi z nosa, z ust leciała ślina, nie mogłem spać, bolała mnie głowa, nogi, tyłek i plecy, bo za długo siedziałem. Po co mi takie życie? Jaki jest sens tak się męczyć? Co mi z tego przyjdzie? Jak ma wyglądać moja przyszłość? Bo jeśli ma wyglądać w ten sposób, to ja nie chcę. Przecież w tym momencie byłem już wykluczony z życia towarzyskiego – no jak zagadać do kogoś, jak ledwo mówisz? Jak podejść do dziewczyny i powiedzieć jej komplement, kiedy musisz właściwie wylabować każde słowo? Czyli co, zostało mi społeczne wykluczenie i kilka przyjaciół, którzy – miejmy nadzieję – zostaną i się nie odwrócą? Przecież ja tak nie mogę żyć!!! Czy ja jeszcze będę mógł robić cokolwiek? Czy ja jeszcze będę mógł biegać, grać w piłkę, uprawiać jakiś sport? Tej nocy nie widziałem swojej przyszłości. Nie widziałem niczego co jest przede mną. Nie miało to dla mnie sensu. Miałem nadzieję, że to sen, koszmar jakiś, który się skończy w końcu. Przecież musi… Takie życie nie ma sensu. Czy ja mam resztę życia cierpieć? Co będę musiał znosić? Jak długo będzie tak ciężko? Z moich oczu płynęły łzy… tak długo jak mogły. W końcu nie została już ani jedna kropla. Nad ranem byłem cały obśliniony, zapłakany, zakrwawiony. Spałem tej nocy może w sumie takie 45 minut… Ten ranek mógł nie nadchodzić. Ja go nie chciałem. Wiedziałem, że to niczego nie zmieni, że ten dzień będzie trudny, że będę się znowu męczył. Po co się męczyć? Wtedy weszła pani pielęgniarka i z uśmiechem powiedziała mi:

„Dzień dobry! Pora się umyć i zacząć nowy dzień!”

Pod spodem dwa zdjęcia – przed operacją i dzień po operacji.